Werkplaats

Op deze plek wil ik wat dingen laten zien waar ik op dit moment mee bezig ben.

SIENA!

 Piazza del Campo, Siena

 

Dit vind ik een leuk ding, ik heb ook zo genoten in Siena. Werk er nog wel aan… (februari 2019)

Hoe komt zoiets tot stand?

                 

Hierboven eerste schets, in Siena gemaakt in 2017.

Het is het centrale plein van Siena, en een van de mooiste ter wereld denk ik.

Het is niet rond of vierkant, maar een soort halve cirkel waarvan de rechte zijde door het magistrale stadhuis wordt begrensd.

Op de foto, geplukt van internet, zie de dat de schaduw van de grote toren van dat stadhuis door de dag heen als een soort zonnewijzer de tijd aangeeft.

Dat viel mij ook meteen op toen ik van boven keek en de schets maakte!

 

 

 

 

 

Hier was mijn schaduw ongeveer

 

          

Elk jaar wordt hier een paardenrace gehouden, de zogenaamde Palio. Elk stadsdeel heeft zijn eigen kleuren, heel bont!

Die bontheid heb ik in mijn ding willen laten terugkomen.

Er wordt enorm gestreden en ook openlijk gemarchandeerd tussen de verschillende facties, dat kan dagen duren.

Stadsdelen die weinig kans hebben (omdat ze geen top jockey konden betalen) bieden hun

diensten aan aan andere delen die wel kans hebben. Ze gaan dan bijvoorbeeld hun rivalen in de weg rijden.

Het stadsdeel dat wint viert dagenlang luidruchtig feest en de bewoners ervan mogen een jaar lang fier rondlopen…

En reken maar dat ze dat doen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gespiegeld…

 

 

Voor een schilder (voor mij althans) is een spiegel onmisbaar. Waarom? Even afgezien van zelfportretten en narcisme….

Omdat je daarmee opnieuw en ‘objectief’ naar het werk kan kijken waarmee je bezig bent.

Tegenwoordig kun je ook digitaal je werk spiegelen als je er even een foto van maakt (zie hierboven)

Wij hebben als mensen de neiging om wat we zien symmetrisch te maken, links en recht hetzelfde, en horizon horizontaal.

Hoewel we het ons niet realiseren zijn we de hele tijd bezig alle visuele informatie te filteren, interpreteren, beoordelen en te ordenen.

Maar daarmee houden we onszelf voortdurend voor de gek: er zit veel meer sturing in onze perceptie dan we denken!

Al je dan via de spiegel kijkt, zie je wat je onbewust scheef hebt gedaan!

Eén van de leukste dingen van schilderen en andere visuele kunsten is, dat je je bewust wordt van die mechanismen en er mee kan spelen.

Zo heb ik de neiging, waarschijnlijk omdat ik rechtshandig ben, de horizon naar rechts te laten aflopen, als het ware ‘met mijn hand mee’.

       Denkend aan Holland (onvoltooid)

Links het origineel (dat ik als recht ervaar); recht het digitaal gespiegelde werk (waarbij ik duidelijk zie dat het niet recht is).

Ik heb er wat hulplijntjes ingezet 🙂

Ook al ben je je niet bewust van het ‘aflopen’ of de niet-symmetrische van het beeld, het wérkt wel op je bewustzijn!

En, nog belangrijker: dat van de  kijker! Daarom is het spiegelen een interessante en waardevolle toets, het is een soort ‘zelfreflectie’.

Als iets schuin is of niet symmetrisch krijg je een onrustiger beeld.

Het kan best dat je dat wilt natuurlijk! Maar dan is het goed dat je je er van bewust bent.

Bij mijn Piazza del Campo is het beeld onrustig, en ik denk dat ik dat wel wil.

Omdat het de dynamiek van de stad uitrukt misschien….

Daarom heb ik ook de schaduw oranje gemaakt, wat natuurlijk onzin is,

maar wel iets van de warmte oproept denk ik, die bij zo’n Italiaanse stad hoort.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met Lotte in Siena (2017)